แผนพัฒนาตนเอง เพื่อก้าวสู่ความเป็นบุคคลร่วมสมัย

     คำแนะนำก่อนการใช้แผนฯ
     ๑. ใช้ได้เฉพาะคนไทยเท่านั้น
     ๒. บิดามารดาต้องมีส่วนร่วมในการใช้แผนด้วย สำหรับในช่วงชีวิต ๒๐ ปีแรกของบุตรธิดา
     ๓. ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย หรือเป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติ ในกรณีที่บุคคลใดไม่ใส่ใจในการปฏิบัติตามแผนนี้   แต่ต้องยอมรับว่า  อาจถูก "ดูหมิ่น"   "ดูถูก"   "กระแนะกระแหน"   '"เหยียดหยาม"   ฯลฯ   จากผู้คนรอบข้างส่วนใหญ่ในสังคม และอาจถูกตีตราว่าเป็นพวก "แอ๊บ" (Abnormal person)ได้
     ๔. ผู้เขียนไม่แน่ใจในคุณประโยชน์อันแท้จริงของแผนนี้   คาดว่าน่าจะเป็นประโยชน์บ้าง ไม่มากก็น้อย ในการเข้าสังคมจอมปลอมอย่างเช่นสังคมไทยในปัจจุบัน (โดยเฉพาะในกลุ่มพวกไฮโซไซตี้)
     ๕. เป็นตัวคุณเองนั่นแหละ.....ดีที่สุด
     ๖. กิ้งก่าเปลี่ยนสีได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น
     ๗.กิ้งก่าเปลี่ยนสีช่วยหลอกศัตรู   แต่มนุษย์เปลี่ยนสี ทำได้แค่ "หลอกตัวเอง" เท่านั้น


     สวัสดีครับ ท่านผู้อ่านทุกท่าน   ในครั้งนี้   ผมมี "แผน" ที่น่าสนใจมาเสนอต่อท่านเป็นแผนที่มีประโยชน์ไม่มากก็น้อย   ก่อนอื่นนั้น   ท่านควรต้องรู้จักคำว่า "กระแส" และ "ร่วมสมัย" เสียก่อน
     "กระแส" มีความสำคัญมากในสังคมไทย   เพราะการปฏิบัติตัว "ตามกระแส" จะทำให้ท่านเป็นที่ยอมรับในสังคม  เพราะการ "ตามกระแส" เป็นการกระทำของ "ชนกลุ่มใหญ่" ในสังคม   แต่ถ้าท่านปฏิบัติตัว "ทวนกระแส" แล้ว   ท่านก็อาจจะดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยความยากลำบากมากยิ่งขึ้น
     ส่วนการเป็นบุคคลร่วมสมัย  หมายถึง   การปฏิบัติตัวได้กลมกลืนกับผู้คนส่วนใหญ่ที่อยู่ในยุคสมัยนั้น   ดังนั้น   อาจกล่าวได้ว่า   คำว่า "ร่วมสมัย" นั้นใกล้เคียงกับคำว่า "ตามกระแส" มาก   เราลองมาดูกันว่า   ควรปฏิบัติตัวอย่างไร   จึงจะได้ชื่อว่าเป็น "บุคคลร่วมสมัย"

     หมวดที่ ๑.   ข้อปฏิบัติสำหรับบิดามารดา เพื่อให้บุตรธิดาเป็นบุคคลร่วมสมัย
     ๑.๑. คลอดบุตรโดยการผ่าตัดคลอดทางหน้าท้องที่โรงพยาบาลเอกชน
     ๑.๒. ให้ลูกดื่มน้ำนมแม่น้อยๆ   และดื่มนมผสมมากๆ 
     ๑.๓. จ้างพี่เลี้ยงเด็กมาเลี้ยงลูก   และให้เวลาในการเลี้ยงลูกตัวเองน้อยกว่าพี่เลี้ยง
     ๑.๔. ให้ลูกเรียนพิเศษก่อนเข้าโรงเรียนอนุบาล
     ๑.๕. เลือกโรงเรียนอนุบาลที่มีชื่อเสียงระดับประเทศให้ลูกเข้าเรียน
     ๑.๖. เริ่มฝึกให้ลูกเล่นกีฬาในช่วงก่อนอายุ ๕ ปี เฉพาะประเภทต่อไปนี้
             ก.ว่ายน้ำ
             ข.เทนนิส
     ๑.๗. เริ่มฝึกให้ลูกเรียนดนตรีหรือการแสดงในช่วงก่อนอายุ ๕ ปี เฉพาะประเภทต่อไปนี้
             ก. เปียนโน
             ข. อิเลคโทน
             ค. บัลเลต์
     ๑.๘. บำรุงบำเรอลูกด้วยของเล่นราคาแพง
     ๑.๙. ให้ลูกเรียนพิเศษก่อนเข้าโรงเรียนระดับประถมศึกษา
     ๑.๑๐.เลือกโรงเรียนระดับประถมศึกษาที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ ให้ลูกเข้าเรียน และยิ่งถ้าเป็นโรงเรียนนานาชาติได้ก็ยิ่งดี
     ๑.๑๑.เริ่มฝึกให้ลูกเล่นกีฬาในช่วงอายุ ๕-๑๕ ปี เฉพาะประเภทต่อไปนี้
               ก. ขี่ม้า
               ข. กอล์ฟ
               ค. เจทสกี
     ๑.๑๒.ให้ลูกเรียนพิเศษก่อนเข้าโรงเรียนระดับมัธยมศึกษา
     ๑.๑๓.เลือกโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาที่มีชื่อเสียงระดับประเทศให้ลูกเข้าเรียน และยิ่งถ้าเป็นโรงเรียนนานาชาติได้ก็ยิ่งดี
     ๑.๑๔.ถ้าไม่เลือกข้อ ๑.๑๓.แล้ว   ก็ต้องส่งลูกไปเรียนต่อต่างประเทศในระดับ high school โดยเฉพาะในประเทศสหรัฐอเมริกา   อังกฤษ   หรือ ออสเตรเลีย
     ๑.๑๕.ให้ลูกเรียนพิเศษก่อนเข้ามหาวิทยาลัย
     ๑.๑๖.เลือกมหาวิทยาลัยปิดที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ   และคณะที่เป็นที่นิยมให้ลูกเข้าเรียน
     ๑.๑๗.ถ้าเลือกมหาวิทยาลัยเอกชน   ให้เลือกเฉพาะมหาวิทยาลัยกรุงเทพ   มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย   มหาวิทยาลัยรังสิต   และมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต
     ๑.๑๘.ถ้าไม่เลือกข้อ ๑.๑๖. หรือ ๑.๑๗.แล้ว   ก็ต้องส่งลูกไปเรียนในมหาวิทยาลัยต่างประเทศ และพยายามประกาศให้คนอื่นรู้ด่วยว่า   ลูกตัวเองไปเรียนต่างประเทศแล้ว

     หมวดที่ ๒   ข้อปฏิบัติสำหรับบุตรธิดา เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
     ๒.๑. เลือกเรียนคณะนิเทศศาสตร์   อักษรศาสตร์   บริหารธุรกิจ   และถ้าเป็นหลักสูตรนานาชาติแล้ว จะดีมาก
     ๒.๒. ถ้าผู้ใหญ่ถามเกี่ยวกับการเลือกสาขาที่เรียน   ก็ต้องตอบว่า   เลือกสาขาด้วยตัวเองเสมอ   ไม่ได้เลือกตามที่พ่อแม่ขอ หรือสั่งให้เลือก
     ๒.๓. เลือกเรียนสาขาที่ทำเงินได้มาก   แต่เป็นงานที่สบาย
     ๒.๔. เลือกใช้รถยนต์ส่วนตัวเฉพาะยี่ห้อ BMW, HONDA และ TOYOTA
     ๒.๕. ผู้หญิงต้องใส่ชุดนักศึษาเป็นเสื้อรัดรูปแขนสั้นๆ   กระโปรงรัดรูปสั้นเหนือเข่า ย้อมผมสีอื่นที่ไม่ใช่สีดำ   ไม่ใส่แว่นตา   ใช้เลนส์สัมผัส หรือไม่ก็ทำเลสิกไปเลย  ใส่รองเท้าส้นตึก หรือรองเท้าแตะพื้นบางๆ   มือขวา หรือไหล่ขวาให้ถือ หรือสะพายกระเป๋าใบละ ๓๐,๐๐๐ บาทขึ้นไป   มือซ้ายถือโทรศัพท์แบบสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุด   และพยายามใช้โทรศัพท์ในบริเวณที่มีคนพลุกพล่านให้มากที่สุด   ยิ่งเดินไปด้วยคุยโทรศัพท์ไปด้วยแล้ว จะเท่สุดสุด    และขอย้ำว่า  ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างต้องแบรนด์เนมเท่านั้น
     ๒.๖. ผู้ชายต้องใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว   กางเกงสแลคเนื้อผ้าและลายเท่ๆ   รองเท้าคัตชูขัดมัน   และนาฬิกาแบบสปอร์ต   เสื้อผ้าให้ใช้แบรนด์แนมทุกชิ้น
     ๒.๗. ใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่แบบสมาร์ทโฟน   และพยายามใช้โทรศัพท์ในที่ที่มีคนพลุกพล่าน
     ๒.๘. ต้องขับรถยนต์ให้เป็น   โดยที่แก้ปัญหาเกี่ยวกับรถไม่เป็นเลยก็ไม่เป็นไร   และไม่ควรขี่จักรยานเป็น
     ๒.๙. เลือกฟังเพลงไทยเฉพาะของค่ายแกรมมี่   และอาเอสโปรโมชั่นเท่านั้น   ส่วนเพลงสากล   ให้ฟังเฉพาะอัลบั้มรวมฮิตทั้งหลาย,LADY GAGA, TAYLOR SWIFT,BRITNEY SPEAR,ERIC CLAPTON,THE EAGLE   และวงบอยแบนด์ของเกาหลี
     ๒.๑๐.ดูภาพยนตร์ในโรงภาพยนตร์เฉพาะเรื่องที่คนส่วนใหญ่เขาดูกันในแต่ละช่วงเวลา
     ๒.๑๑.เวลามีนัดกับเพื่อนๆ   ให้นัดกันที่สยามสแควร์  สยามเซ็นเตอร์   หรือสยามพารากอน   และไม่ควรไปตรงเวลา(ให้ไปสายเสมอ)
     ๒.๑๒.เลือกชอปปิ้งเฉพาะสถานที่ต่อไปนี้
               ก. สยามสแควร์   สยามดิสคัฟเวอร์รี่เซนเตอร์   สยามพารากอน  และเซนทรัลเวิร์ลเซนเตอร์
               ข. เซนทรัลลาดพร้าว   และเมเจอร์ซินีเพล็กซ์รัชโยธิน
               ค. เซนทรัลปิ่นเกล้า   และเมเจอร์ซินีเพล็กซ์ปิ่นเกล้า
               ง. ดิเอ็มโพเรี่ยม
     ๒.๑๓.เลือกรับประทานมื้อหลัก และอาหารว่างที่...
               ก.โออิชิ   ฟูจิ   หรือร้านอาหารญี่ปุ่นที่อยู่ตามห้างสรรพสินค้า
               ข. พิซซ่าฮัท   หรือพิซซ่าคัมพานี
               ค. เอ็มเคสุกี้
               ง. เคเอฟซี
               จ. แมคโดนัล
               ฉ. เอสแอนพี
               ช. กัลปพฤกษ์
               ซ.คริสปี้ครีม
     ๒.๑๔.เวลาคุยกับคนทั่วๆไป ให้บอกว่า   ตัวเองชอบฟุตบอลมาก   แต่ถ้าคุยกับพวกไฮโซ   ให้บอกว่าตัวเองชอบขี่ม้า   หรือตีกอล์ฟ   หรือดำน้ำมากเลยหล่ะ
     ๒.๑๕.ต้องใช้อินเตอร์เน็ตให้เป็น  และใช้คอมพิวเตอร์ให้พอรู้แค่งูๆปลาๆก็พอ...ไม่ต้องรู้จริง
     ๒.๑๖.ใช้บริการสปอร์ตคลับ หรือฟิตเนส   ไม่ใช้สนามกีฬาธรรมดา
     ๒.๑๗.ใช้แต่ลิฟต์   ไม่เดินขึ้นบันได.
     ๒.๑๘.ข้ามถนนใต้สะพานลอย
     ๒.๑๙.อ่านหนังสือที่มีแต่รูปภาพ   และมีตัวอักษรไม่เกิน ๑๐ เปอร์เซนต์ของพื้นที่หน้ากระดาษทั้งหมด
     ๒.๒๐.เมื่อมีเวลาว่าง  ให้ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู   อย่าอ่านหนังสือ
     ๒.๒๑.สำหรับการเดินทางไปเที่ยวต่างจังหวัด  ให้ไปพัทยา,เกาะเสม็ด,หัวหิน หรือเชียงใหม่ เท่านั้น
     ๒.๒๒.ถ้าคุยกับวัยรุ่น   ให้บอกว่าชอบดื่มสมูตตี้ หรือชาไข่มุก   ถ้าคุยกับผู้ใหญ่   ให้บอกว่าชอบดื่มไวน์
     ๒.๒๓.มีบัตรเครดิตอย่างน้อย ๑ ใบ
     ๒.๒๔.เป็นตัวแทนจำหน่ายสินค้าของบริษัทขายตรงอย่างน้อย ๑ บริษัท
     ๒.๒๕.สมัครเข้าประกวดนางแบบ นายแบบ หรือนางงาม อย่างน้อย ๑ งาน(เฉพาะผู้ที่รู้ว่าตัวเองหล่อหรือสวย) 
     ๒.๒๖.ถ้าประสบความสำเร็จจากข้อ ๒.๒๕.แล้ว   ให้พยายามออกอัลบั้มเพลงให้ได้อย่างน้อย ๑ อัลบั้ม(ถึงร้องเพลงไม่เก่ง ก็ไม่เป็นไร)
     ๒.๒๗.ขยันไปเดินตามสถานที่สำคัญ เช่น   สยามเซ็นเตอร์   สยามสแควร์   เซนทรัลเวิร์ลเซ็นเตอร์ ฯลฯ   เพื่อให้'แมวมอง'เห็น
     ๒.๒๘.เข้าสู่วงการบันเทิงตามลำดับขั้นตอน   ดังนี้
               ก.นางแบบ หรือนายแบบโฆษณา
               ข.พระเอก หรือนางเอกมิวสิควิดีโอ
               ค.ประกวดนายแบบ หรือนางแบบ หรือนางงาม
               ง.ดารานักแสดง(ละครโทรทัศน์ หรือภาพยนตร์)
               จ.นักร้อง(ที่ร้องเพลงไม่เป็น)
     ๒.๒๙.หัดใช้จ่ายฟุ่มเฟื่อยตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษา
     ๒.๓๐.ไม่ว่าจะมีชื่อเสียงโด่งดังเพียงใดก็ตาม   ให้บอกผู้ใหญ่ว่า   การเรียนต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ
     ๒.๓๑.ฝึกร้องเพลงคาราโอเกะให้คล่อง
     ๒.๓๒.รายชื่อหนังสือในดวงใจต้องเป็นหนังสือภาษาอังกฤษเท่านั้น
     หมวดที่๓   ข้อปฏิบัติสำหรับคนวัยทำงาน
     ๓.๑. ทำงานน้อยๆ   เสนอหน้าต่อเจ้านายมากๆ
     ๓.๒. พยายามทำให้คนที่ทำงานเห็นว่า   เราเก่งคอมพิวเตอร์ และภาษาอังกฤษ
     ๓.๓. ถ้ามีเวลาว่าง   ให้หยิบเฉพาะหนังสือภาษาอังกฤษมาอ่านเท่านั้น
     ๓.๔. ในช่วงพักผ่อนในวันหยุดยาวหลายวัน   ให้ไปเที่ยวต่างประเทศ   และเมื่อกลับมาแล้ว   ให้มาเล่าให้คนในที่ทำงานฟังทุกคน   รวมทั้งใส่ภาพลงใน'เฟสบุค'ของตัวเองด้วย
     ๓.๕. พยายามไต่เต้าไปให้ถึงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการให้ได้   เพราะจะมีนิตยสารดังๆมาขอสัมภาษณ์ลงหนังสือ(เขามักจะขอสัมภาษณ์เฉพาะผู้มีตำแหน่งสูงๆ)
     ๓.๖. จัดบ้านตัวเองให้ดูหรูหรา และดูมีรสนิยมวิไล   เพราะวันดีคืนดี อาจจะมีนิตยสารเกี่ยวกับบ้านมาขอถ่ายรูปบ้านไปลงในนิตยสาร และขอสัมภาษณ์เจ้าของบ้านด้วย
     ๓.๗. หัดทำกับข้าวสูตรพิเศษเฉพาะของตัวเอง   และควรเป็นอาหารฝรั่ง   เพราะจะได้ดูเท่เวลาที่มีนิตยสารดังๆมาขอสัมภาษณ์  เพื่อเอาสูตรไปลงในนิตยสาร
     ๓.๘. ไปถ่ายรูปตัวเองที่สตูดิโอที่ทำให้รูปออกมาดูสวยหรือหล่อกว่าตัวจริง
     ๓.๙. ใช้สมุดบันทึก หรือออแกไนเซอร์ราคาแพงๆ
     ๓.๑๐.ต้องพูดได้อย่างน้อย ๒ ภาษา
     ๓.๑๑.ต้องมีคอมพิวเตอร์โน๊ตบุค หรือแทบเบล็ต เป็นของตัวเอง   และใช้มันบ่อยๆ เวลาอยู่ต่อหน้าผู้คนมากๆ
     ๓.๑๒.ใช้ talking dictionary เท่านั้น
     ๓.๑๓.รับประทานอาหารในร้านอาหารหรูๆย่านสุขุมวิท และเพลินจิต   หลีกเลี่ยงการรับประทานอาหารในฟูตเซ็นเตอร์ตามห้างสรรพสินค้า   และเมื่อรับประทานเสร็จแล้ว   ก็ให้ไปนั่งฟังเพลงต่อที่ผับ หรือเต้นรำต่อที่ดิสโกเท็ค   แล้วจบลงด้วยข้าวต้มมื้อดึก
     ๓.๑๔.อยู่คอนโดมีเนียมจะดูเท่กว่าอยู่บ้านเดี่ยว หรือทาวน์เฮาส์
     ๓.๑๕.สะสมเฉพาะข้าวของที่มีราคาแพง   เช่น   อัญมณี   รถยนต์   นาฬิกา   เป็นต้น
     ๓.๑๖.ใช้บริการรถไฟฟ้าใต้ดิน และรถไฟฟ้าบีทีเอส   ไม่ใช้บริการรถโดยสารประจำทาง
     ๓.๑๗.ไปวัดไม่เกินปีละ ๑ ครั้ง
     ๓.๑๘.ไม่ต้องเรียนรู้ หรือสนใจเกี่ยวกับขนบธรรมเนียมประเพณีไทย   มารยาทไทย   และศาสนา
     ๓.๑๙.สนุกสนานกับตลาดเปิดท้ายขายของ   รวมทั้งซุ้ม หรือกระบะสินค้าลดราคาในห้างสรรพสินค้า
     ๓.๒๐.มีวีรบุรุษในดวงใจ คือ บิล เกต หรือ สตีฟ จอบส์
     ๓.๒๑.พยายามทำงานหาเงินให้ได้มากที่สุด โดยไม่ต้องสนใจว่า จะเอาเงินมากมายไปทำอะไรกัน
     ๓.๒๒.นินทาลับหลังให้เคยชิน   หลีกเลี่ยงการพูดวิจารณ์ต่อหน้าบุคคล
     ๓.๒๓.จัดงานแต่งงานอย่างใหญ่โต และหรูหรา
     ๓.๒๔.มีลูกแค่คนเดียว...หรืออย่างมากไม่เกิน ๒ คน
     ๓.๒๕.สามีแอบมีภรรยาน้อย
     ๓.๒๖.ภรรยาแอบมีชู้
     ๓.๒๗.ปฏิบัติตามข้อ ๑.๑.-๑.๑๘. กับลูกหลานของท่าน

     หมวดที่๔ ข้อปฏิบัติสำหรับบุคคลหลังเกษียณอายุ
     ๔.๑. เริ่มรู้สึกว่า   ตัวเองทำแต่เรื่องไร้สาระมาตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา
     ๔.๒. เริ่มรู้สึกว่า   เพื่อนแท้เป็นบุคคลที่หายาก
     ๔.๓. เริ่มรู้สึกว่า   เงินซื้อทุกอย่างไม่ได้
     ๔.๔. เริ่มรู้สึกว่า   "เปลือก" หรือ"ภาพพจน์" เป็นสิ่งไม่จีรังยั่งยืน
     ๔.๕. สอนลูกหลานว่า   อย่าทำตัวแบบตนเองในอดีต
     ๔.๖. สอนลูกหลานว่า   ตายไปแล้ว ก็เอาอะไรไปด้วยไม่ได้

     เมื่อคุณปฏิบัติตามแผนนี้ไปแล้วสักระยะหนึ่ง   คุณอาจจะเริ่มสงสัยว่า   เราคือใคร และมีจุดยืนอยู่ที่ไหนกันแน่?   ทำไมเราถึงต้องทำตามแผนนี้ ทั้งๆที่ไม่ได้ถูกบังคับให้ทำสักหน่อย   เรากลัวอะไรหรือเปล่า?...กลัวความรู้สึกที่ว่าจะไม่ถูกยอมรับในสังคมใช่หรือไม่?   แล้วเราเป็นตัวของเราเองอยู่หรือไม่?   ในที่สุด...ก็จะรู้ว่า   ตัวเราเองได้หายไปจากโลกนี้   และเหลือไว้เพียงแค่ "หุ่นยนต์" ที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ใช้ชีวิตอย่างมีรูปแบบชีวิตที่เหมือนกันหมด   ไร้ซึ่งความเป็นเอกลักษณ์ในตัวเอง   ความเป็นมนุษย์ถูกลดลงจนเหลือเพียง"เครื่องจักร"ที่มีโปรแกรมสำเร็จรูปเหมือนกันหมด   ความหลากหลายในโลกนี้ได้เลือนหายไป   คุณชอบแบบนี้หรือไม่?   อย่างไรก็ตาม   มนุษย์ทุกคนสามารถเลือกแนวทางชีวิตให้ตัวเองได้โดยไม่จำเป็นต้องไปดิ้นรนเลียนแบบ หรือทำตามผู้อื่น   ขอเพียงแค่มีความสุข และเป็นประโยชน์ต่อส่วนรวม ก็ถือว่าน่าจะเพียงพอแล้ว

                                                      ---------------------------------   
    

    

    

  

สิ่งดีดีในชีวิต๓(ตอนจบ)

     ๑๑.ที่ทำงานมีห้องทำงานที่น่าอยู่
     ๑๒.มีเพื่อนในที่ทำงานเดียวกันหลายๆท่านที่มีจิตใจดีงามและเป็นกัลยาณมิตร
     ๑๓.มีผู้บังคับบัญชาบางท่านที่มีจิตใจกว้างขวางและยังใส่ใจต่อทุกข์สุขของผู้ใต้บังคับบัญชา
     ๑๔.มีรายได้เพียงพอสำหรับเลี้ยงชีวิตตนเอง   และครอบครัว
     ๑๕.มีภรรยาผู้คอยให้กำลังใจ   และมีลูกๆน่ารัก
     ๑๖.มีรองเท้าใส่ไปทำงานทุกวัน
     ๑๗.มีเสื้อผ้ามากกว่า ๒ ชุดสำหรับใส่ไปทำงาน
     ๑๘.สามารถทำธุรกิจส่วนตัว(นอกเวลาราชการ)   และดำเนินกิจการได้อย่างต่อเนื่อง
     ๑๙.สามารถเบิกค่ารักษาพยาบาลของตนเอง   และญาติสายตรงได้
     ๒๐.มีอาหารรับประทานทั้ง ๓ มื้ออย่างไม่อดอยาก
     ๒๑.มีบัตรเครดิต   และบัตรเอทีเอ็มไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน
     ๒๒.มีตู้เอทีเอ็มอยู่ภายในบริเวณที่ทำงาน
     ๒๓.มีโรงพยาบาลที่เป็นโรงเรียนแพทย์อยู่ห่างจากบ้านแค่ประมาณ ๒๐ กิโลเมตร
     ๒๔.สามารถเล่นกีฬาได้หลายประเภท
     ๒๕.มีสนามกีฬาบางประเภทอยู่ภายในบริเวณที่ทำงาน
     ๒๖.มีสระว่ายน้ำ และสนามกีฬาขนาดใหญ่อยู่ในเขตอำเภอ
     ๒๗.มีสวนสาธารณะขนาดใหญ่อยู่ห่างจากบ้านแค่ ๒ กิโลเมตร
     ๒๘.มีเส้นทางที่ปลอดภัยสำหรับเดิน วิ่ง ขี่จักรยาน อยู่ใกล้บ้าน
     ๒๙.มีตลาด และซุปเปอร์มาเก็ต อยู่ในเขตอำเภอ
     ๓๐.มีห้างสรรพสินค้า และโรงภาพยนตร์ อยู่ในอำเภอใกล้เคียง
     ๓๑.สามารถเล่นเครื่องดนตรีได้หลายชนิด
     ๓๒.มีเทปคาสเส็ต และ ซีดีเพลงมากมาย เอาไว้ฟังเพื่อความเพลิดเพลิน
     ๓๓.มีโทรทัศน์ที่สามารถดูได้ทั้งช่อง ๓,๕,๗,๙,๑๑ และ ไทยพีบีเอส
     ๓๔.มีหนังสือที่ชอบมากมาย เอาไว้อ่านยามว่าง
     ๓๕.มีเครื่องเล่นวีดีทัศน์ และซีดี เป็นของตัวเอง
     ๓๖.มีความสามารถในการถ่ายรูป   และมีกล้องถ่ายรูป พร้อมอุปกรณ์การถ่ายรูปเป็นของตัวเอง
     ๓๗.สามารถใช้คอมพิวเตอร์พอเป็น   และมีคอมพิวเตอร์เป็นของตัวเอง
     ๓๘.มีอินเตอร์เน็ตใช้ในที่ทำงาน
     ๓๙.มีรถยนต์ส่วนตัวไว้ใช้ในการเดินทาง
     ๔๐.ไม่เคยได้รับอุบัติเหตุจากการนั่งรถทัวร์,รถไฟ หรือเครื่องบินเลย
     ๔๑.รอดชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์ส่วนตัวชนหนักได้ถึง ๒ ครั้ง
     ๔๒.มีโอกาสได้ศึกษาหลักธรรมทางศาสนา เพื่อใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจ
     ๔๓.สามารถทำประกันชีวิต และประกันรถยนต์   เพื่อรองรับความไม่แน่นอนในชีวิต   และลดความยุ่งยากในชีวิตลงไปได้มาก
     ๔๔.สามารถนั่งสมาธิ   และเดินจงกรมได้   ซึ่งช่วยให้เกิดสติ และสมาธิ
     ๔๕.เขียนบทความ และเรื่องสั้นได้
     ๔๖.มีเพื่อนสนิทที่ยังคบกันได้อย่างสนิทใจมาจนถึงทุกวันนี้
     ๔๗.มีร้านหนังสือ,ร้านดีวีดีและซีดีขนาดใหญ่อยู่ในเขตอำเภอ   และอำเภอใกล้เคียง
     ๔๘.อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มีภูมิอากาศดี   ไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป
     ๔๙.อาศัยอยู่ในพื้นที่ที่ใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ได้
     ๕๐.มีที่จอดรถอยู่ในบริเวณบ้านพัก
     ๕๑.ไม่มีหนี้ก้อนใหญ่กับบุคคล หรือองค์กรใดๆ
     ๕๒.ไม่ได้ถูกผู้ใด   หรือกลุ่มบุคคลใดปองร้าย หรือตามฆ่า
     ๕๓.ไม่ได้ติดยาเสพติด   หรือการพนันใดๆ
     ๕๔.บ้านที่พักอาศัยอยู่ ไม่เคยถูกไฟไหม้เลย
     ๕๕.ได้มีโอกาสกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดที่กรุงเทพฯปีละ ๑ ครั้ง
     ๕๖.มีโอกาสได้รับประทานอาหารในราคาย่อมเยา...ที่โรงอาหารในที่ทำงาน
     ๕๗.ได้ไปเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ มาแล้วหลายจังหวัด
     ๕๘.ได้ไปเที่ยวต่างประเทศมาแล้วถึง ๒ ประเทศ! คือ ลาว และมาเลเซีย
     ๕๙.เป็นคนนอนหลับง่าย
     ๖๐.สามารถพูด และฟังภาษาอังกฤษกับชาวต่างชาติได้
     ๖๑.มีจินตนาการเหลือล้น
     ๖๒.มีร้านอาหารอร่อยๆหลายแห่งอยู่ในเขตอำเภอ
     ๖๓.มีอาหารทะเลสดๆรับประทาน
     ๖๔.มีพิพิธภัณฑ์อย่างน้อย ๓ แห่งในเขตอำเภอ
     ๖๕.มีสวนสัตว์ ๑ แห่งในเขตอำเภอ
     ๖๖.มีเกาะ ๑ เกาะอยู่ห่างจากบ้านแค่ ๒ กิโลเมตร
     ๖๗.มีชายหาด และทะเลสวยๆอยู่ห่างจากบ้านแค่ ๑๐ กิโลเมตรเศษๆ
     ๖๘.จนถึงขณะนี้   อวัยวะทั้ง ๓๒ ยังใช้การได้เป็นอย่างดี
     ๖๙.แน่ใจว่ามีคนที่รักข้าพเจ้าอย่างแท้จริง
     ๗๐.ไม่มีโรคร้ายที่ทำให้ต้องจบชีวิตลงภายในเวลาก่อน ๑ปี

     ผมมั่นใจว่า   ท่านผู้อ่านส่วนใหญ่มี "สิ่งดีดีในชีวิต" ไม่น้อยไปกว่าผมเลย   เพียงแต่ว่า   รายละเอียดในแต่ละข้อของแต่ละคนนั้นอาจแตกต่างกันไป   และขอยืนยันว่า   นี่ไม่ใช่การหลอกตัวเองนะครับ   เพราะว่า แต่ละข้อที่ผมเขียนลงไปแล้วนั้นก็ล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น   เพียงแต่ว่า   ในบางเวลา   ท่านอาจหลงลืม "สิ่งดีดี" เหล่านี้ไปบ้าง   ก็ไม่เป็นไรครับ   วิธีที่ผมแนะนำนี้จะช่วยให้ท่านเริ่มจดจำ "สิ่งดีดี" เหล่านี้ได้ดีขึ้นครับ
     ผมเชื่อว่า   ในขณะนี้   หลายๆท่านคงเริ่มรู้สึกดีขึ้นแล้งใช่ไหมครับ   เห็นไหมครับ   วิธีง่ายๆ   แต่ได้ผลค่อนข้างมาก   ผมขอให้ท่านมีความสุขกับ "สิ่งดีดีในชีวิต" ต่อไป   และอย่าลืมหยิบมันขึ้นมาอ่านบ่อยๆนะครับ

                                                  -----------------------------------------


    

สิ่งดีดีในชีวิต๒

     ๑. รอดชีวิตตอนคลอด(ทั้งมารดาและข้าพเจ้า)
     ๒.เกิดมามีอวัยวะครบ๓๒
     ๓.ขณะนี้ไม่มีโรคประจำตัวที่จะทำให้ตายก่อนเวลาอันควร
     ๔.ครอบครัวไม่ยากจนถึงขั้นอดมื้อกินมื้อ
     ๕.ได้เข้าเรียนในโรงเรียนตามหลักสูตรการศึกษาภาคบังคับอย่างครบถ้วน   นอกจากนั้น   ยังได้เรียน
         ต่อจนจบปริญญาตรีด้วย
     ๖.หลังศึกษาจบแล้วก็ได้งานในสถานที่ราชการทำในทันที(พูดง่ายๆก็คือ   ไม่ตกงาน)
     ๗.ได้ทำงานตรงกับสาขาที่เล่าเรียนมาเสียด้วย
     ๘.ที่ทำงานอยู่ห่างจากที่พักไม่ถึง ๕๐๐ เมตร   เดินไปทำงานได้สบายมาก
     ๙.มีที่พักอาศัยอยุ่ภายในบริเวณที่ทำงาน   และมีน้ำไฟฟ้าพร้อม
     ๑๐.ได้ประกอบอาชีพที่(หลายๆคนว่า)มีเกียรติ   และมั่นคง

สิ่งดีดีในชีวิต

     ในบางครั้ง   ความรู้สึกท้อแท้   เหนื่อยหน่ายในชีวิตย่อมเกิดขึ้นบ้าง   ไม่มากก็น้อย   จากสิ่งที่มากระทบกระทั่งต่างๆ  ผมขอเสนอวิธีที่น่าสนใจ   ซึ่งว่าด้วยการมองโลกในแง่ดี   ที่สามารถนำไปใช้ได้จริง   และสะดวก   ไม่ต้องใช้อุปกรณ์มากมาย  ใช้แค่เพียงกระดาษกับปากกา   หรือดินสอเท่านั้น   ผมขอเชิญทุกท่านมาร่วมปฏิบัติการไปพร้อมกับผมได้เลยครับ
     วิธีปฏิบัติก็แสนง่ายดายครับ   เริ่มต้นด้วยการเขียนหัวข้อ"สิ่งดีดีในชีวิต"   เริ่มต้นด้วยข้อ๑.   ไปจนถึงข้อ...?   ซึ่งผมก็ตอบไม่ได้หรอกครับ   ว่าจะเขียนได้กี่ข้อ   แต่ขอรับรองว่า   เมื่อท่านเขียนไปได้สักพักหนึ่ง   และได้จำนวนข้อมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว   ความรู้สึกของท่านจะค่อยๆเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น   ท่านจะรู้สึกแปลกใจว่า   ทำไมฉันถึงเขียนได้มากมายขนาดนี้   ถ้าท่านไม่เชื่อ   ก็ขอให้ลองเขียนดูก่อน   เรามาเริ่มต้นเขียนพร้อมกันเดี๋ยวนี้เลยนะครับ